Punktem wyjścia do cyklu Bogny Kajdańskiej była obserwacja stanów zawieszenia świadomości pomiędzy spracowaną jawą a uwalniającym snem. Momenty, dłuższe chwile, niekiedy nawet godziny, kiedy ciało jest zmęczone, kiedy domaga się odpoczynku i stopniowo wyhamowuje aktywności. Tymczasem mózg – choć na wygasających obrotach – nadal pracuje.
Wtedy wracają do nas pogłosy wysłuchanych słów, powidoki nagromadzonych obrazów.
Ciałem wzdryga impuls przeładowania.
W odcinający sen nie pozwala odejść pamięć przeszłych, pozornie już nieistotnych zdarzeń. Przychodzi lęk przed kolejnym dniem. „Nie staram się opowiadać o przyczynach, nie szukam lekarstwa. Skupiam się raczej na osobistych odczuciach związanych z bezsennością i pokazuję towarzyszący im niepokój. Zależało mi na wykreowaniu wizji, w której osoba doświadczająca bezsenności będzie mogła przejrzeć się jak w lustrze”.

W swoim projekcie autorka angażuje fotografię w jej pierwszej, tradycyjnej roli – narzędzia wiernej rejestracji sceny. Stosuje przy tym właściwe tylko dla tego medium cechy obrazowe: głębię ostrości – chwilami aż do nieostrości, malarskość poruszenia – czasem do utraty szczegółu. To – jak również oczywiste zabiegi kreacyjne: multiekspozycja, kształtowanie światłocieniem, manipulacja kontrastem – pozwala zbudować rodzaj mapy plastycznej zarejestrowanych stanów.
Zadane procesy artystka powtarza, zastosowane techniki kompiluje z następnymi – efektem działań jest mnożenie wersji w pulsującym tableau. W tym roju wizerunków zacierają się różnice fizjonomiczne, wybrane portrety przestają być dowodem osobnych cech. Lub odwrotnie – trudno wskazać tego samego modela w jego różnych osłonach.
Ta gra z identyfikacją pozwala doświadczyć, jak powszechna jest bezwzględna bezsenność.