W codziennym życiu człowiek doświadcza świata i procesu własnej egzystencji jako obszarów pełnych sprzeczności, przytłaczających wątpliwości. Współistnienie przeciw- stawnych zazwyczaj odczuć i obserwacji ma często w swojej istocie charakter uzupełniających się wzajemnie jakości. W filozofii umysłu ten dualizm leży u podstaw dylematu psychofizycznego dotyczącego wzajemnych relacji ciała i umysłu. Te dwa elementy, mimo pozornego antagonizmu, są jednak od siebie zależne i mają na siebie ogromny wpływ. Podobne właściwości można przypisać relacji człowieka jako jednostki i otaczającej go rzeczywistości jako niejednoznacznych komponentów, które w sposób płynny wzajem- nie się warunkują. Widzimy świat nie taki, jaki jest, ale taki, jaki odbija się w nas samych.

Tematem projektu Elisa Hoffmana jest właśnie esencja tego dialogu, płaszczyzna spotkania, interakcji i konsekwencji wynikających z owego zdarzenia. Artysta traktuje tę powierzchnię symbolicznie – jako sytuację, stan umysłu, zmaterializowane emocje, oczekiwania i lęki. To, jaki ona ma charakter, zależy od naszej interpretacji – czy będzie- my postrzegać ją jako spokój, czy niebezpieczeństwo, samotność czy introwertyzm, niepokój czy ciekawość.