Funkcjonowanie nowoczesnego przemysłu rolniczego jest obarczone nieuchronną konsekwencją. Wpływa na środowisko, a przez to na zmiany klimatu, będąc jednocześnie szczególnie podatnym na skutki tego oddziaływania: niestabilność warunków, długotrwałe susze, nagłe powodzie.

Pogoń za rentownością to intensyfikacja za wszelką cenę – aneksja powierzchni, praktyka monokultur, stosowanie pestycydów, przemysłowa hodowla zwierząt. Kolejne hasła tego ciągu pochodzą ze słownika pojęć destrukcji – agresywna wycinka lasów, osuszanie gleby, gwałtowna erozja, degradacja naturalnego pejzażu, eliminacja gatunków.
W takich warunkach woda pokrywa ziemię dopóty, dopóki jest umiejętnie regulowana.
Bez koniecznych regulacji, zielone stanie się czerwone.
Michał Adamski zgłasza alarm kolorem podnoszonej chorągiewki.
„Odpowiedzialne zarządzanie minimalizuje negatywny wpływ wielkoskalowej działalności, przywraca równowagę i korzystnie wpływa na bioróżnorodność” – ta dzisiaj oczywista formuła koreluje z dziedzictwem prekursora nowoczesnego rolnictwa w Wielkopolsce w XIX wieku — Dezyderego Chłapowskiego.
Artysta, który jest rolnikiem z wykształcenia, spotkał rolnika praktykującego, który stosuje metody oparte na tych tradycyjnych doświadczeniach.
Projekt zrealizowany w rodzinnym gospodarstwie rolnym Patryka Kokocińskiego w Snowidowie oraz w Parku Krajobrazowym im. Dezyderego Chłapowskiego, to dialog między przeszłością a przyszłością, wiążący dwie epoki – historyczny krajobraz rolniczy i współczesność gospodarki, z jej wizją świadomego kształtowania systemu.
Adamski fotografował relikty pierwotnych formuł, ich restytucję i nowoczesne innowacje – retencjonowanie wody przy wykorzystaniu naturalnych cieków i rowów, wprowadzanie poplonu dla odżywienia gleby, obsadzanie drzewami pasów śródpolnych tworzące siedliska dla owadów i ptaków, organizowanie w strefie upraw lądowisk dla skowronków.
Analizował praktyki sprawdzonych, tradycyjnych rozwiązań, wspierane nowoczesnymi technologiami i technikami.
Funkcję detekcyjną w projekcie wspiera technika rejestracji w podczerwieni, ujęcia z fotopułapek i zapis termowizyjny.
Podczerwień determinuje takie przekształcenie barwne, w wyniku którego zieleń widzimy jako czerwień.
Kolor czerwony jest tu nadrzędnym odcieniem narracji, intensywną oprawą dla gry aktorskiej, która w tradycyjnym teatrze musi być wyrazista na tyle, by odgrywane emocje dostrzegł widz z ostatniego rzędu.
Jest wszechstronny w oddziaływaniu – jednych alarmuje, innym nasyca sceny nierealnością.
Z kolei, jeśli komuś po prostu opatrzyła się zieleń, w sposób oczywisty reprezentująca pleniącą się naturę, nieoczekiwane wybarwienie w czerwień jej rozległych połaci pozwala uświadomić skalę jej utraty.

W formalnie silnym efekcie artysta widzi możliwość pobudzenia do odmiennych perspektyw w sposobie myślenia o zasadniczych sprawach – wszelkich stworzeniach, teorii symbiozy z naturą, naszej bezgranicznej konsumpcji, wspólnych odpadach, wspólnym klimacie, być może o nieuchronnym kataklizmie.

Wystawa otwarta:
Poniedziałek-Czwartek: 12:00-18:00
Piątek-Niedziela: 12:00-20:00