Morze to twórca najstarszego na świecie krajobrazu. Ten odwieczny, choć ulegający ciągłym zmianom widok wpisał się również w moją osobistą historię. Zwłaszcza tutaj, w wodach zatoki pomiędzy Gdańskiem a Helem.

Moja matka była Ukrainką, podobnie jak jej matka. Wspólnie musiały opuścić swoją ojczyznę. W czasie II wojny światowej mieszkały w Gdańsku. Nie posługiwały się językiem ojczystym, aby nie rzucać się w oczy i nie zdradzić swojego pochodzenia. Moją matkę, wówczas dwunastoletnią, z powodu pierwszych nalotów bombowych wraz z klasą i nauczycielką ewakuowano na Półwysep Helski. Moja babcia pozostała w Gdańsku z dwójką młodszych dzieci. Pomiędzy matką i córką było morze.

Strata. Wysiedlenie. Ucieczka. Rozłąka. Dopiero po latach spotkały się ponownie w nowym, nieznanym miejscu.

Zgłębiając historię mojej rodziny, nieustannie odkrywam na nowo swój wewnętrzny krajobraz emocji. Co pamiętamy? Co zapisało się w naszych ciałach i duszach? Jako dziecko byłam niema. Przez długi czas nie mogłam mówić. Jeśli mnie samej brakuje słów, to kto włada językiem, którym ja nie potrafię się posługiwać?

Wyruszam z Sopotu, podążając szlakiem wiodącym na Hel. Aparat jest tłumaczem mojego świata wewnętrznego. Czy pamiętam twarz mojej babci? Jak przeszłość wpływa na moje wnętrze? Wspomnienia są dla mnie obrazami. Za pomocą aparatu badam materię i dokonuję emocjonalnych pomiarów terenu. Szukam przy tym powtarzających się schematów, smaku tych krajobrazów i ich koordynatów.

Zdjęcia rodzinne, archiwalne i aktualne fotografie oraz nagrania wideo – wszystko to jest ze sobą powiązane. Punktem wyjścia i motywacją są pytania dotyczące niewyjaśnionego dziedzictwa. Co przekazały mi moje przodkinie i co z tego jest we mnie możliwe do rozpoznania?

To, w jakim kierunku zmierza wędrówka, okazuje się w trakcie marszu. Każdy krok prowadzi mnie do kolejnego, a podróż przez wewnętrzne światy – do transformacji.

Wystawa otwarta:
Wtorek-Niedziela: 11:00-18:00