IGOR PISUK: W dzieciństwie, odkąd pamiętam, próbowano utemperować mój charakter. Tego ci nie wolno, tamtego nie rób, zachowuj się tak a tak. Nawet wyjazdy nad morze z dziadkami upływały pod znakiem wyznaczania kolejnych zadań do wykonania i kontroli. Chwile na plaży były rzadkimi momentami wolności. Uciekałem dziadkom, wprawiając zwłaszcza babcię w popłoch, wraz z siostrą próbowaliśmy ocalić to, co jeszcze zostało z naszego wspólnego świata. Chroniliśmy się w świecie wspólnych zabaw i fantazji. Może właśnie ze względu na te wspomnienia przez wiele lat nie przyjeżdżałem nad morze.

AGATA PYZIK: Igor Pisuk traktuje fotografię bardzo osobiście, jako narzędzie zaglądania do własnego wnętrza. Jego zdjęcia rejestrują trudny moment przejścia od młodzieńczości w dorosłość i lęk przed przyszłością. W „Nie podchodź do wody” można dostrzec barierę dzielącą człowieka od przejścia do nieskończoności, runięcia w przepaść, którą jest przyszłość. Która jest nieznana, tajemnicza i ruchoma. Na plaży przekonujemy się, że czas właściwie nie istnieje. Nieokreśloność i otwartość przestrzeni stwarza nieograniczone możliwości. Reminiscencje z dzieciństwa łączą się z lękiem o przyszłość, także tę planetarną („Don’t go near the water” to tytuł piosenki Beach Boys z 1971 roku o zanieczyszczeniach oceanu). Są jednak także próbą przerzucenia pomostu między sobą teraźniejszym a dawnym i połączenia tych dwóch skrajnie różnych od siebie istot.