Wielkoformatowe obrazy fotograficzne Jacka Poremby to stop klatki niepokojącego filmu, którego nigdzie indziej nie zobaczymy. Powstały tu i teraz i tak też należy je oglądać. Pojawiły się w określonym miejscu i kontekście, niedaleko stąd, w Sopocie, bo takie są założenia rezydencji artystycznych festiwalu fotograficznego.

Czy zdjęcia przedstawiają nieznane, nowe terytoria, które zostały zdominowane i skolonizowane ? Czy są to pejzaże wewnętrznej transformacji na granicy pola widzenia ? A może są po prostu minimalistycznym autoportretem, którego związek ze współczesnym filmem, fotografią czy teatrem można odnaleźć w wieloletnim doświadczeniu artystycznym Poremby. Równoległe światy, którymi od lat artysta konsekwentnie się porusza, wypływają z jego projektów i wciągają jak bagno.

Piękne formalnie, atrakcyjne i kolorowe, ale niebezpieczne w treści i niepokojące w odbiorze. Północ pojawia się tu jako symbol czasu, momentu przejścia lub odejścia. To moment przełomowy, jasność i mrok, a także chwila, która przesądza o wszystkim.

Noc dała artyście większą kontrolę nad tym, co chciał osiągnąć , wykorzystując światło sztuczne. Subtelna, cyfrowa ingerencja w obraz fotograficzny, jego natężenie, kolor pozwalają na rozłożenie światłocienia. Sekwencja scenografii zdarzeń, które dzieją się gdzieś dalej, choć czuć obecność tutaj, obok. To, co istotne, jest oświetlone. Gdy obrazy znikną po wystawie, pozostaną po nich białe, puste ściany, jak kurtyna zamykająca pewien etap życia.