Punktem wyjścia projektu Sørena Lilholta jest potraktowanie medium fotografii jako procesu filozoficznego, który umożliwia obserwację i doświadczanie rzeczywistości pozwalające na emocjonalną adaptację w nieznanej przestrzeni, w której się znajduje. Zainspirowany filozofią fenomenologii, postanowił nazwać za pomocą obrazu poczucie tęsknoty za domem, którego oczekiwał, gdy wyruszał w nieznajome mu jeszcze miejsce, od dawna nie podróżując.

Fenomenologia jest metodą badania i poznawania świata, która bierze pod uwagę osobiste, subiektywne odczucia obserwującego, np.: nieracjonalne, subiektywne poczucie czasu lub strachu, i traktowanie każdego przeżycia jako podstawowe i prawdziwe. Ten kierunek filozoficzny postuluje rodzaj myślenia o rzeczywistości polegający na zaniechaniu teoretycznych i pojęciowych spekulacji, porzucenie oczekiwań przy jednoczesnym skupieniu uwagi na bezpośrednim uzyskaniu doświadczenia zjawisk i rzeczy. Sposób ten pozwala artyście odnaleźć poczucie „domu”, oswojonej, bezpiecznej i zrozumiałej przestrzeni fizycznej i psychicznej, za pomocą medium fotografii jako narzędzia poznania. Paradoksem fotografii w tym przypadku jest fakt, że jest bardzo bliska temu, w jaki sposób własnymi zmysłami poznajemy świat – często poprzez wywoływanie wrażeń synestezyjnych – będąc jednocześnie jedną z najsilniejszych metod kwestionowania naszych empirycznych możliwości badania i orientowania się w otaczającej nas rzeczywistości. Wystawa Sørena stanowi zbiór tych obrazowych wrażeń, które zostały połączone z historycznymi fotografiami miejsca, nadając tym samym projektowi melancholijny i nostalgiczny charakter.