Projekt artystyczny jest poświęcony pamięci nieistniejących, uregulowanych i zamkniętych pod ziemią sopockich potoków. Fotografka, wykorzystując techniki lumenu i cyjanolumenu oraz unikalną metodę pracy z piaskiem i wodą morską, stworzyła serię map, które są zapisem pamięci o wodzie. Inspiracją dla projektu jest historia miasta Sopotu, którego rozwój nierozerwalnie związany jest z jego ciekami wodnymi. W przeszłości 11 sopockich potoków stanowiło naturalną granicę miasta i było stałym elementem plaży. Dziś większość z nich została skanalizowana i ukryta pod ziemią, co doprowadziło do nieodwracalnych zmian w krajobrazie.

Poprzez pracę artystyczną fotografka pragnie przypomnieć mieszkańcom o nieistniejących potokach i skłonić do refleksji nad tym, jak ingerencja człowieka w naturę wpływa na nasze otoczenie i pamięć o nim. Proces tworzenia map pamięci rozpoczyna się od zebrania piasku i wody morskiej z miejsc, w których sopockie potoki niegdyś uchodziły do morza. Na plaży fotografka stworzyła unikalne lumeny i cyjanolumeny – na odpowiednio przygotowany stuletni papier fotograficzny nanoszony był mokry piasek, który wchodził w reakcję ze światłoczułą emulsją. W ten sposób powstały organiczne obrazy, które są fizycznym zapisem pamięci o wodzie. Efektem procesu są mapy, atlasy, czy też „fluwiariusze” przywołujące przeszłość tych miejsc. Każda praca jest unikalna i niepowtarzalna, tak jak niepowtarzalne są ślady pozostawiane na piasku przez płynącą wodę.
Wykorzystanie dawnych technik fotograficznych w procesie powstania nowych fotografii na sopockiej plaży pozwala na nowo interpretować historię Sopotu i jego potoków. Jest to punkt wyjścia do refleksji nad relacją człowieka z naturą oraz nad tym, jak zmiany w krajobrazie wpływają na naszą tożsamość i pamięć. Zrealizowany podczas rezydencji w Sopocie projekt fotograficzny wpisuje się w szerszy kontekst działań artystycznych, które podejmują temat pamięci o krajobrazie i jego transformacji.

Wystawa otwarta:
Wtorek-Niedziela: 11:00-18:00